Jan Grzegorczyk

Grzegorczyk potrafi w lekkiej formie przemycić sprawy najistotniejsze. Trufle przeczytałem jednym tchem.

Artur Żmijewski

Siedem grzechów głównych i wszystkie inne w tej książce pienią się jak chwast, gnieżdżą w proboszczach i wikariuszach, i biskupach, zakonnicach i zakonnikach. Podobnie dzieje się w parafianach. Grzech jak kamień, jak glina, bagno, jak kompost, czarnoziem, miażdży i pochłania i złych, i dobrych, ale też wbrew sobie rodzi w nich piękne myśli, słowa i uczynki, gdyż w nich i ponad nimi jest Ktoś, kto wciąż na wszelkie sposoby mówi do każdego: »Tak cię kocham«. A oni, choć najczęściej odpowiadają: »To dlaczego dopiero teraz mi to mówisz«, to przecież dobrzeją i pięknieją, człowieczeją.

Wacław Oszajca SJ

Kościół w Polsce ma albo apologetów, albo bezlitosnych antyklerykalnych krytyków. A Kościół jest taki jak ludzie - opromieniony świętością, ale i nie pozbawiony wad, mądry, ale i zachowawczy, nie zawsze umiejący odnaleźć się we współczesnym świecie. Taki Kościół - prawdziwy -przedstawia Jan Grzegorczyk.

Katarzyna Kolenda-Zaleska